Jak kogoś przyjmować, żeby jednak nie przyjąć

Gruzja zostanie członkiem NATO niezależnie od sprzeciwu Rosji – stwierdził sekretarz generalny Paktu Północnoatlantyckiego Jens Stoltenberg. Brzmi mocno, ale na miejscu Gruzinów nie przesadzałbym z entuzjazmem
Tbilisi nawiązało współpracę z NATO niedługo po rozpadzie ZSRR, jeszcze pod rządami eks-radzieckiego ministra spraw zagranicznych Eduarda Szewardnadze, a zintensyfikowało ją bardzo wyraźnie po Rewolucji Róż i objęciu prezydentury przez Micheila Saakaszwilego. Od 1994 roku kaukaska republika uczestniczyła w programie Partnerstwo dla Pokoju, potem wysłała swoje wojska do Afganistanu i Iraku (kontyngent gruziński był w tym kraju w pewnym momencie trzeci co do liczebności, po amerykańskim i brytyjskim!), a w społeczeństwie utrzymuje się relatywnie wysokie poparcie dla pełnego członkostwa w Pakcie. Gruzini, pod rządami następców Saakaszwilego, wciąż prowadzą dosyć intensywny proces reformowania armii Taka obietnica oficjalnie padła ze strony władz NATO już na bukareszteńskim szczycie w kwietniu roku 2008, choć po dramatycznych negocjacjach, w ostatniej chwili, odstąpiono od formalnego stworzenia...

Chcesz przeczytać więcej?

Zaloguj się lub załóż konto
Zaloguj się Załóż konto
Witold Sokała
Stały współpracownik „Nowej Konfederacji”, wicedyrektor Instytutu Polityki Międzynarodowej i Bezpieczeństwa Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, członek Rady oraz ekspert Fundacji Po.Int, jeden z fundatorów i wiceprezes Fundacji Wiedza-Rozwój-Bezpieczeństwo. W przeszłości pracował jako dziennikarz prasowy, radiowy i telewizyjny, menedżer w sektorze prywatnym oraz urzędnik państwowy, a także jako niezależny konsultant w zakresie m.in. marketingu, public relations i wywiadu konkurencyjnego. Współpracował z Centrum Badań nad Terroryzmem Collegium Civitas, był członkiem Polar Task Force (zespołu doradczego ad hoc przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych). Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Zajmuje się problematyką ewolucji cywilizacji zachodniej i jej wpływem na bezpieczeństwo, wyzwaniami i zagrożeniami asymetrycznymi (w tym walką informacyjną, terroryzmem, przestępczością zorganizowaną i migracjami), a także funkcjonowaniem służb specjalnych i sektora prywatnego w sferze bezpieczeństwa. Jest autorem, redaktorem i współredaktorem kilkudziesięciu prac naukowych z tego zakresu, w tym monografii: „Polityka bezpieczeństwa na Starym Kontynencie” (Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2010), „Asymetria i hybrydowość – stare armie wobec nowych konfliktów” (Wyd. Biura Bezpieczeństwa Narodowego, Warszawa 2011) oraz „Sztuka polityki” (Wyd. Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, Kielce 2017). Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego (1992) oraz Wydziału Zarządzania Akademii Górniczo-Hutniczej (1996); stopień doktora w dziedzinie nauk o polityce uzyskał na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego (2005).

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz