Tokarczuk

Literaturę czyta się nie tylko umysłem, a także sercem i nieświadomością – choć epoka postmodernizmu takiemu odbiorowi, wbrew pozorom, nie sprzyja. Spycha nieraz literaturę do pozycji gry intelektualnej, a co za tym idzie – statusowej

To ktoś, kto umie powiedzieć „nie”, gdy wszyscy mówią „tak”. To ktoś, kto ryzykuje co najmniej ostracyzm, bo sumienie, wiedza i doświadczenie każą mu widzieć i mówić to, co trudne i ryzykowne. Czy faktycznie tak rozumiemy rolę public intellectual?

Internetowe hipermedia, bardziej niż jakiekolwiek dotychczasowe medium, zbliżają nas do ognozji, do widzenia integralnego, holistycznego – a jednocześnie dynamicznego, czyli umożliwiającego ciągłe zmiany

Jeśli Kościół chce przetrwać w warunkach narracyjnej apokalipsy, musi zejść do głębi i ponownie zadać fundamentalne pytania. Dlaczego narracja Kościoła przestaje być przekonująca dla młodszych pokoleń? Dlaczego nie porusza ich serc Dobra Nowina? A może w ich odbiorze stała się „złą nowiną”?

Tokarczuk jest pierwszą, której udało się na taką skalę stworzyć w polskiej literaturze uniwersum całkiem achrześcijańskie. Nie „anty”, nie „quasi” czy „meta”. Opisane przez nią światy tętnią od Mocy i krwi, od przeczuć, opętań, paranormalności i transgresji