Nie zrozumiemy już „Solidarności”

Mam takie zdjęcie sprzed prawie 10 lat, na którym trzymam na kolanach mojego kilkumiesięcznego syna i czytam książkę. Przypomniałem sobie o nim niedawno, czytając tym razem kilkutygodniowej córce. I uśmiechnąłem się, zdając sobie sprawę, że pierwszą książką była „Filozofia publiczna Solidarności. Solidarność 1980–1981 z perspektywy republikańskiej tradycji politycznej” Elżbiety Ciżewskiej-Martyńskiej, a druga to „Przekroczyć nowoczesność. Projekt polityczny ruchu społecznego «Solidarność»” Krzysztofa Mazura. Nie chodzi o to, że jestem niereformowalnym jajogłowym – do czasu, aż dziecko zacznie rozumieć, co mu się czyta, i zrozumie, że nic z tego nie rozumie, można połączyć wspólne spędzanie czasu z lekturą, na którą czasu w takich okolicznościach nie ma znowu aż tak dużo. Chodzi o to, że nikt z zaangażowanych w ten czytelniczy dialog nie...