Kup prenumeratę i czytaj NK
Nie masz czasu na zapoznanie się z całością artykułu? Wystarczy, że klikniesz ikonę „oznacz artykuł do przeczytania później”. Wszystkie zapisane publikacje znajdziesz w profilu czytelnika

Zwalczyć strukturalny egoizm. Jak państwo powinno reagować na zagrożenia pandemiczne?

Streszczenie raportu Stanisława Maksymowicza, Marii Libury, Michała Zabdyra-Jamroza i Grzegorza Marka dla „Nowej Konfederacji”

Jesteśmy w środku drugiej fali COVID-19. Liczba zgonów drastycznie wzrosła w ostatnich dniach. Wiele działań podjętych przez państwo od jej wybuchu dziś można ocenić jako błędne lub nietrafne. Sytuacja ujawniła wiele problemów, zwłaszcza w ochronie zdrowia. Część rozwiązań cechowało popadanie ze skrajności w skrajność. Pandemia potrwa jeszcze wiele miesięcy, a po COVID mogą przyjść kolejne podobne zagrożenia. Państwo musi być dobrze na nie przygotowane.

Zdiagnozowane problemy to m.in.:

    • Brak koordynacji działań;
    • Badania: Brak przejrzystego systemu zbierania danych;
    • Restrykcje: Zbyt silne obostrzenia na początku i zbyt szybka rezygnacja z nich – zaprzepaszczenie osiągnięć z początku pandemii;
    • Komunikowanie: Niespójność, niejasność komunikacji, infodemia (zalew informacji, także fałszywych), uwikłanie w politykę, brak zaufania do mediów i ekspertów;
    • Wykrywanie i reagowanie: Niewydolność służb sanitarnych, szczupłe zasoby kadrowe sanepidu, niewystarczające śledzenie kontaktów, brak sprawnego systemu przetwarzania danych;
    • Leczenie i opieka: Przeciążenie szpitali, roznoszenie zakażeń w placówkach, wieloetatowość, braki kadrowe, zadłużenie, niezbieranie informacji oddolnej.

 

  • Powyższe problemy wymagają systemowych zmian w ochronie zdrowia, gdyż ich przyczyną jest STRUKTURALNY EGOIZM w systemie: twarde targi interesówstrategiczna kontrola informacji; silosowość polityk publicznych; przerost „chudego zarządzania” (dogmat zaciskania pasa).

 

Eksperci rekomendują między innymi:

    • Systematyczne badania przesiewowe poprzez tzw. pulowanie
    • Bardziej precyzyjne wprowadzanie restrykcji
    • Stworzenie transparentnego systemu zbierania i przetwarzania danych epidemiologicznych oraz danych społecznych
    • Koordynację, uspójnienie i odpolitycznienie komunikacji
    • Utrzymywanie większych zapasów kadrowych i materiałowych
    • Zmiany systemowe w ochronie zdrowia, mające na celu wyjście z kryzysu strukturalnego egoizmu:
      • Integracja funkcji płatnika i własności świadczeniodawców
      • Rządzenie deliberatywne zamiast uprzedziałowienia
      • Uczące się systemy zdrowotne
    • Koordynacja: powołanie apartyjnej rady eksperckiej, wyposażonej w realną władzę w czasie epidemii.

Przeczytaj cały raport

jak państwa powinny walczyć z pandemią

Świat intelektualny – od uniwersytetów po media – nie nadąża dziś za gwałtownymi przemianami rzeczywistości politycznej, gospodarczej i społecznej, opisując je za pomocą kategorii z poprzednich epok. To zasadniczo obniża jakość rządzenia, które musi rozstrzygać dylematy przy użyciu wiedzy dostępnej w danej chwili. Deficyt tej ostatniej zwiększa ryzyko decyzji błędnych lub wręcz katastrofalnych, jak również – dominacji fałszywych ideologii. Polski dotyczy to w stopniu szczególnym, ze względu na trudne położenie geopolityczne i słabość intelektualną (uniwersytetów, mediów, think tanków).

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Zobacz