Kontusz z pluszu, gorset ze spiżu

O Magdalenie Samozwaniec myślę bez sympatii. Jej pojawienie się w kulturze polskiej zapowiadało nadejście takich person jak Hanna Bakuła czy Maria Czubaszek: ten sam olśniewający (w zamyśle) cynizm i tour de force, ten sam chłód połączony z okazjonalnymi erupcjami emocji, ta sama wiedza o tym, gdzie stoją konfitury połączona ze szczebiotaniem: „Nie rozumiem, dlaczego byli ziemianie nie lubią mnie za satyry drukowane w roku 1947”; krótko mówiąc, ten sam smutek baru, w którym nad ranem gaszą światła. Ale jedno jej się udało (inna rzecz, że do spółki z siostrą, wobec której przez całe życie nie wyzwoliła się z kompleksów, oraz jej dowcipnym, choć ptasim mężem): pierwsza powieść, czyli „Na ustach grzechu”. Jakie to jest dobre! „Słońce zachodziło niespokojnie tego wieczora,...