Po co wolność

„Nosorożec” Ionesco w realizacji Tyszkiewicza to dowód na możliwą do uzyskania komunikatywność dramaturgii trudnego absurdysty, ale i na dojrzałość reżysera. Artur Tyszkiewicz to na mapie polskiego teatru zjawisko tyle wyraźne, ile niedoceniane przez komentatorów. Przez chwilę, w czasie jego realizacji „Balladyny” (2009), a już na pewno po „Sprzedawcach gumek” (2010), szeptano, że wśród reżyserów pojawiło się ciekawe nazwisko. A potem zapadła cisza, być może związana z tym, że z sezonem 2011/2012 Tyszkiewicz objął lubelski Teatr im. Juliusza Osterwy jako dyrektor artystyczny. Jednak teraz ta scena też jakoś nie mieści się w zasięgu bieżących komentarzy. Wielu reżyserów w jednym Tyszkiewicz ma warsztatową łatwość, z którą traktuje kolejne zadania. Biorąc pod uwagę tylko dwa wspomniane tytuły, trudno zauważyć, że zrealizowała je ta...