Drukowanymi literami przez megafon do ucha. Listki figowe Agnieszki Holland

Jeszcze przed premierą „Zielonej granicy” opinia publiczna podzieliła się na dwa obozy. Jeśli myślicie, tak jak przedstawiciele pierwszego obozu, że film jednostronnie i negatywnie aż do granic karykatury przedstawia polskich pograniczników, to macie rację. A jeżeli myślicie, że to przejmujący dramat o tragedii uchodźców, to muszę powiedzieć – jak w starym kawale o rabinie – że wy też macie rację. >>POSŁUCHAJ ARTYKUŁU<< „Janusz” ze Straży Granicznej Otwierający film wątek rodziny syryjskich uchodźców, próbujących dostać się do Polski przez Białoruś, jest zdecydowanie najmocniejszym punktem całości. Widzimy autentyczne, żywe postacie z krwi i kości, widzimy ich łzy, uśmiechy, wściekłość i zagubienie. Niemal czujemy, jakbyśmy stali obok nich w zimnym lesie zaledwie kilka godzin po opuszczeniu samolotu z wygodnymi fotelami. Samotni, bezradni, z...