Polska potrzebuje pracowników, ale nie może budować polityki migracyjnej wyłącznie na potrzebach pracodawców szukających taniej siły roboczej. Stawką jest również spójność społeczna, ograniczenie napięć i to, czy ludzie przyjeżdżający do nas na lata będą rozumieli kraj, w którym żyją, a ich dzieci będą mogły stać się częścią polskiej wspólnoty. W przeciwnym razie zamiast sąsiadów będziemy mieć wyrobników z końca świata, mieszkających w barakach i wymagających coraz silniejszego aparatu nadzoru. Tymczasem Ukraińcy, z którymi łączy nas bliskość geograficzna i kulturowa, zaczynają opuszczać Polskę.

Antyukraińskie nastroje nie będą kluczowe dla decyzji o wyjeździe z Polski. Nasze podejście wpłynie jednak na przyszłość osób, które tu pozostaną – i na to, czy będą w stanie w pełni włączyć się w polskie społeczeństwo.

Ukraińscy uchodźcy znacząco wpłynęli na polską gospodarkę. Nawet gdy wojna się skończy, wielu z nich tu pozostanie. Zamiast powielać mechanizmy, których Polacy sami doświadczają jako migranci na Zachodzie, warto wprowadzić mądrą politykę integracji.

Słusznie nagłaśniamy dane na temat pozytywnego wpływu imigracji z Ukrainy na polski PKB, lecz sama popularyzacja wiedzy nie przyczyni się do osłabienia nastrojów antyukraińskich. Potrzeba nowej narracji, wizji przyszłości. A tego w Polsce brak – zarówno w relacjach z Ukrainą, jak i w polityce wobec ukraińskich migrantów.

Łatwiej dostrzec przyczynę ekonomicznych turbulencji w migrancie niż w fałszu globalizacyjnego paradygmatu