W badanym okresie zasady techniki prawodawczej określone były najpierw uchwałą nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej^[25], zaś od roku 2002 rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”, znowelizowanym w 2015 r. (tekst jednolity Dz.U. 2016 poz. 283)^[26].

Nota bene, rozporządzenie to, będące aktem wykonawczym do ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów^[27], jest zgodnie z art. 87 Konstytucji źródłem prawa powszechnie obowiązującego, zatem wiąże wszystkich autorów projektów. Formułowany niekiedy postulat uchwalenia „Zasad” ustawą jest sam w sobie przejawem inflacji prawa.

Na uwagę zasługuje znamienna ewolucja zasad w omawianym poniżej zakresie. Można odnieść wrażenie, że były one dostosowywane do realiów polskiej legislacji, co jest rzecz jasna kierunkiem odwrotnym od pożądanego. Jednak już w pierwotnym tekście dopuszczono liczne wyjątki i sytuacje szczególne.