Od rozpoczęcia kryzysu w strefie euro, tj. od roku 2010, decydenci europejscy przez kilka lat starali się uporać z kłopotami. Większość ekspertów i samych polityków uznaje, że strefa euro nie była odpowiednio przygotowana na kryzys, ani do dziś nie dokonała niezbędnych reform, które mogłyby ją skutecznie ochronić przed kolejnym dużym kryzysem. Podjęto rzecz jasna pewne cząstkowe i niedokończone reformy, tak jak na przykład zainicjowanie unii bankowej. Niemniej polityka wychodzenia z kryzysu polegała przede wszystkim na przerzuceniu ciężaru dostosowań na państwa pogrążone w kłopotach.

Unia walutowa oraz MFW udzielały pomocy w postaci pożyczek dla najbardziej zagrożonych państw. Warunki towarzyszące tym pożyczkom miały na celu wzmocnienie dyscypliny budżetowej w krajach członkowskich i wymuszenie wprowadzenia w nich przekształceń strukturalnych. Zmierzały one do zmniejszenia zadłużenia publicznego, uelastycznienia rynku pracy, poprawy funkcjonowania administracji i warunków dla inwestycji przedsiębiorstw, wreszcie ustabilizowania sektora finansowego, zwłaszcza zrównoważenia bilansów banków. Pomimo tych wszystkich wysiłków zasadniczy ciężar powstrzymania kryzysu wziął na siebie EBC. I to głównie jego polityce luzowania ilościowego oraz osłabiania kursu walutowego zawdzięczamy stopniową poprawę koniunktury gospodarczej poczynając od 2015 roku^[5].