W ten sposób strefa euro nie wydaje się dobrze przygotowana na kolejny kryzys. Z kolei „ostatnia deska ratunku”, czyli polityka luzowania ilościowego EBC została już mocno nadwyrężona w niedawnym kryzysie. Bank zakupił obligacje państwowe i instytucji prywatnych ze strefy euro na ponad 2,3 bln euro, a możliwości skupowania kolejnych obligacji na dotychczasowych zasadach ulegają wyczerpaniu. Co więcej, jednym z wielce prawdopodobnych kandydatów do objęcia schedy po Mario Draghim w 2019 roku jest prezydent niemieckiego banku centralnego Jens Weidmann, znany z krytyki luzowania ilościowego w wykonaniu Draghiego. Nawet jeśli kandydatura Weidmanna okaże się zbyt kontrowersyjna dla niektórych państw Europy Południowej, to politycy niemieccy będą zapewne dążyli do takiej obsady personalnej w EBC, która będzie gwarantować odwrócenie dotychczasowej polityki tego Banku w zakresie luzowania ilościowego i niskich stóp procentowych^[23]. Stawia to możliwości interwencji EBC w sytuacji kolejnego kryzysu pod dużym znakiem zapytania.

Jednocześnie ekonomiści prognozują w najbliższych miesiącach stopniowe umacnianie euro wobec innych walut, co może osłabić wzrost gospodarczy w strefie euro^[24]. Z kolei zwycięstwo partii eurosceptycznych we włoskich wyborach z 2018 roku, prawdopodobieństwo uformowania w tym kraju rządu niechętnego wobec oszczędności budżetowych i reform strukturalnych, a nawet rozważającego wprowadzenie równoległej do euro waluty narodowej^[25] – może ponownie zdestabilizować sytuację w strefie euro. Tym bardziej, że jak to przyznała sama Komisja Europejska – gospodarka włoska na początku 2018 roku była najbardziej zagrożona nasileniem trudności spośród wszystkich innych w UE^[26]. To wszystko nie powinno zachęcać Polaków do pospiesznej aplikacji do UGW.