Część z pomysłów opisanych powyżej poparł Prezydent Francji Emmanuel Macron w przemówieniu na uniwersytecie sorbońskim w 2017 roku^[12]. Miało to duże znaczenie polityczne, gdyż ani stanowisko Komisji, ani przewodniczących instytucji europejskich nie mają rozstrzygającego znaczenia dla przyszłości strefy euro. Decydującą rolę w sprawie tych reform mają państwa członkowskie, a zwłaszcza Francja i Niemcy. Macron wsparł ideę budżetu i ministra finansów dla strefy euro w celu zwiększenia inwestycji strukturalnych i pobudzenia wzrostu gospodarczego. Uznał, że budżet strefy euro powinien pochodzić przede wszystkim z podatków europejskich. Jednocześnie opowiedział się za większą harmonizacją podatków, regulacji w zakresie rynku pracy oraz świadczeń społecznych w całej UE.

Niemiecka umowa koalicyjna poparła propozycję wyodrębnienia pewnych środków inwestycyjnych dla UGW. Jednocześnie w tekście nie ma słowa o osobnym budżecie lub ministrze finansów dla strefy euro

Ze względu na wybory i trudne rozmowy koalicyjne Niemcy czekały pół roku z odpowiedzią na przemówienie Macrona. W umowie koalicyjnej zawartej w 2018 roku między partiami nowego gabinetu tylko pięć stron spośród 177 poświęcono przyszłej polityce w UE^[13]. W dokumencie podkreślono konieczność wzmocnienia polityki oszczędności w UGW i przestrzegania kryteriów fiskalnych z Maastricht. Zostało to odebrane jako zapowiedź kontynuacji wcześniejszej linii Wolfganga Schäublego przez socjaldemokratę Olafa Scholza, uznawanego za zwolennika dyscypliny budżetowej^[14]. Niemniej umowa poparła propozycję wyodrębnienia pewnych środków inwestycyjnych dla UGW. Jednocześnie w tekście nie ma słowa o osobnym budżecie lub ministrze finansów dla strefy euro. Koalicjanci zgodzili się na powołanie EFW, a nawet nadmienili o możliwości włączenia go do prawa europejskiego. Są to bardzo ogólne sformułowania, które później były interpretowane przez polityków rządu w ten sposób, że w żaden sposób nie będą ograniczać kompetencji Bundestagu do nadzorowania wszystkich transferów finansowych z EFW^[15]. Niektórzy prominentni politycy kwestionowali nawet potrzebę powołania EFW^[16].

Koalicja rządowa poparła działania w kierunku harmonizacji podatków i standardów socjalnych w UE. Dokument nie wspomina o unii bankowej, ale politycy niemieccy sygnalizowali, że warunkiem postępów reform w tym obszarze będzie ustabilizowanie sektora bankowego, a zwłaszcza rozwiązanie problemu ryzykownych kredytów^[17]. Umowa koalicyjna nowego rządu wyraźnie schłodziła oczekiwania dotyczące reform w strefie euro.