Celem geoekonomii – jako strategii władz publicznych – jest zwiększanie korzyści w wymianie międzynarodowej, w tym tworzenie systemowych i trwałych rozwiązań zapewniających długofalowe możliwości akumulacji kapitału i rozwoju krajowej gospodarki. Zwiększa to wpływ na kształtowanie instytucji i regulacji międzynarodowych oraz przyczynia się do autonomii wobec nacisków ze strony innych podmiotów⁵. Dotyczy takiego kształtowania współzależności gospodarczej w dobie globalizacji, aby nie tylko maksymalizować korzyści własne, ale również zmieniać relacje współzależności na bardziej hierarchiczne, dążąc do stopniowego podporządkowania sobie innych aktorów światowej gospodarki. Potencjał krajowej gospodarki i instrumenty zewnętrznej polityki gospodarczej mają znaczenie dla poprawy pozycji geopolitycznej danego państwa w skali regionalnej i światowej oraz osłabiania konkurentów. Umożliwiają też kształtowanie jak najbardziej korzystnych dla niego warunków ładu międzynarodowego.

Zdaniem chińskich naukowców, dotychczasowy ład zachodni był dysfunkcyjny, nie tylko dlatego, że przynosił kryzysy, ale cechował się egoizmem największych potęg, zwłaszcza USA. Ład chiński ma być w założeniach znacznie bardziej zrównoważony, stabilny i korzystny dla innych państw

Nadrzędnym celem geopolitycznym Chin jest zbudowanie sinocentrycznego ładu, najpierw w regionie, a później w skali globalnej⁶. Chodzi o zmianę porządku międzynarodowego, który powstał po II wojnie światowej, a który jest w opinii miejscowych elit niekorzystny dla ChRL. W odniesieniu do regionu został on bowiem zdominowany przez USA i Japonię⁷. Celem jest więc nie tylko zdobycie przez Pekin dominującej pozycji w regionie, ale jednocześnie wypchnięcie z tego obszaru wpływów amerykańskich i zepchnięcie Tokio na pozycje zależne od Chin. Zdaniem chińskich naukowców, dotychczasowy ład zachodni był dysfunkcyjny, nie tylko dlatego, że przynosił dotkliwe dla wszystkich kryzysy, ale cechował się silnym egoizmem największych potęg, przede wszystkim USA. Ład chiński ma być w założeniach znacznie bardziej zrównoważony, stabilny i korzystny dla innych państw⁸. Elementem zmiany ładu międzynarodowego jest stopniowe wprowadzanie przez Chińczyków własnych instytucji (na przykład takich jak Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych⁹), które w części uzupełniają, a w części stanowią wyzwanie dla zachodnich instytucji utworzonych w Bretton Woods. Innym elementem systemu chińskiego jest dążenie do tworzenia reguł międzynarodowych, które będą zgodne z interesami Państwa Środka i będą wiązać słabsze państwa¹⁰. Podstawowym instrumentarium dla realizowania tych wszystkich celów były narzędzia gospodarcze, zgodnie z założeniem, że najpierw należy zbudować potęgę przemysłową, aby następnie stać się potęgą geopolityczną¹¹.

Xi Jinping rozpoczął rozbudowę sił zbrojnych (w tym również morskich), podjął kilka ważnych projektów geoekonomicznych o znaczeniu strategicznym (m.in. Jeden pas i Jedną drogę oraz rozbudowę wysp na Morzu Południowochińskim).

Chińska strategia zmieniała się w czasie dostosowując się elastycznie do uwarunkowań zewnętrznych. W wyniku kryzysu finansowego po roku 2007 osłabły dominujące potęgi zachodnie, przede wszystkim USA i UE. Sprawiło to, że chińscy intelektualiści domagali się coraz częściej, aby ich państwo budowało nie tylko siłę gospodarczą, ale również wojskową, w tym zintensyfikowało zbrojenia w zakresie potęgi morskiej. W ten sposób mogłoby skuteczniej poszerzać wpływy geopolityczne w regionie i w skali globalnej, a w przyszłości – gwarantować stabilność ładu chińskiego¹². Zrealizowanie tych aspiracji nastąpiło po objęciu władzy przez przewodniczącego Xi Jinpinga (2013)¹³. Nie tylko rozpoczął on rozbudowę sił zbrojnych (w tym również morskich), ale podjął kilka ważnych projektów geoekonomicznych o znaczeniu strategicznym (m.in. Jeden pas i Jedną drogę¹⁴ oraz rozbudowę wysp na Morzu Południowochińskim). Modernizacja wojska opierała się na nowoczesnych technologiach, które w dużym stopniu były wynikiem skokowego rozwoju chińskich innowacji i przemysłu, choć również rezultatem kradzieży technologii na masową skalę¹⁵. Strategia chińska stała się też bardziej asertywna na arenie międzynarodowej, a nawet ofensywna, w tym sięgająca do przymusu ekonomicznego lub politycznego. W ten sposób polityka Xi odbiegała od wcześniejszej maksymy Deng Xiaopinga „trzymania niskiego profilu” w polityce międzynarodowej¹⁶. Przewodniczący Xi przeprowadził również wewnętrzne zmiany w partii komunistycznej, odbudowując jej autorytet w społeczeństwie (m.in. w wyniku wieloletniej kampanii antykorupcyjnej), a także wzmocnił chiński nacjonalizm i politykę historyczną¹⁷, które są podstawą dla spójności społecznej i legitymacji władzy komunistów. Kluczowym elementem jego strategii była polityka rozwoju gospodarczego, w coraz większym stopniu opierająca się na nowoczesnych technologiach i ekspansji na nowe rynki zbytu¹⁸.

Państwo chińskie stara się równoważyć „odgórne” kierowanie strategiczne przez „oddolne” mechanizmy aktywności społecznej (m.in. w wyniku decentralizacji zarządzania).

Odbudowa historycznej potęgi Chin opierała się w dużym stopniu na gospodarce, a Chińczycy są uznawani za najlepiej stosujących zasady geoekonomii w skali światowej¹⁹. Wzrost gospodarki od lat 80-tych XX wieku wynosił w ciągu roku średnio 10 proc.²⁰, słabnąc dopiero w drugiej dekadzie XXI wieku (w 2018 roku wyniósł ponad 6 proc.²¹). Podstawowym narzędziem geoekonomii jest w Chinach silne państwo, które steruje rozwojem, wykorzystując jednocześnie politykę zagraniczną, jak i polityki krajowe. Opiera się na kontroli własnościowej w gospodarce, moderowaniu rywalizacji rynkowej, ochronie i wsparciu dla strategicznych sektorów przemysłowych. Państwo stara się równoważyć „odgórne” kierowanie strategiczne przez „oddolne” mechanizmy aktywności społecznej (m.in. w wyniku decentralizacji zarządzania). W ramach omawianego modelu państwo ściśle nadzoruje rynki finansowe i kontroluje przepływ kapitałów. Wykorzystuje politykę kursu walutowego do pobudzania eksportu. Prowadzi aktywną politykę przemysłową, która jest powiązana z polityką innowacyjną, naukową i edukacyjną. Głównym celem w polityce wewnętrznej jest endogeniczny rozwój opierający się na budowaniu trwałych przewag konkurencyjnych miejscowych przedsiębiorstw. Natomiast w polityce zewnętrznej – od samego początku transformacji – celem było nie tyle włączanie do regionalnej i światowej wymiany gospodarczej, ale raczej budowanie systemowych rozwiązań dających długofalowe korzyści w sferze ekonomicznej i politycznej. Podstawowe znaczenie mają działania holistyczne i asymetryczne. Geoekonomię Chin cechuje też elastyczność zarządzania w zależności od etapu rozwoju i oceny uwarunkowań zewnętrznych.